Sakın unutma...!

**Sakın unutma...!
Varlığı bir şey kazandırmayan insanların, yokluğu bir şey kaybettirmez. Bahanesi basit insandan, kaliteli muhabbet çıkmaz. Bırak selamı, ziyan olmasın zamanın...**
   Ay, ne kadar anlamlı, düşündüren, düşündükçe gülümseten, bir nasihat!!! Haydi şöyle yaslanın arkanıza, düşünün hayatınızdan kimler geldi, kimler geçti bu zamana kadar, Tolstoy'un işaretlediği insan tiplerinden....dolu!!!Onlar için sarf ettiğiniz enerji, üzüntü, 
efkar, ne kadar zamanınızı çalmış, bir çok güzellik yerine, sıkıntı, belki derde varacak kadar üzüntü, kızgınlık, kırgınlık vermiş...değer miydi? Kocaman bir HİÇ!!! Aaa, ancak , Türk'ün aklının sonradan başına geldiği gerçeğine tutunarak, kahrolsun bu hırsız ve namertler! Zamanımızı çalmışlar, ruhumuzu yıpratmışlar, yerine koyulamayacak güzel anlarımızı heba etmişler! Değdi mi??? Kocaman bir HİÇ!!! 
   Çok güzel bir söz daha size; ''Ölüsü olan bir gün, dirisi olan her gün!'' Bu da, anonim bir halk feylesofunun sözleri herhalde...Ama ne kadar doğru, ne kadar yalın?!? Hayatınızdan göçüp giden, kan bağı olan kişiler için üzülürsün tabii ki, Ancak, zaman denilen tılsımlı ilaç er veya geç devreye girer, acın unutulmaz gerçi ama yavaş yavaş, alışılarak iz bırakır. Ama, insanı her gün rencide eden, üzen, ağlatan varsa ki, vardır mutlaka, her gün canından zaman kopartarak üzer, sıkar kahreder...zafiyetiniz, kopmanıza engel olur, ve habis bir tümör gibi taşırsınız onu düşüncelerinizde...ağlatır, inletir, üzer, kızdırır, hele hele deşarj olamıyorsanız, görgünüz ve terbiyeniz aynen mukabele etmeye müsait değilse, vay halinize! İçiniz şişer, daralır, tıkanır, boğulursunuz. Peki...değer miydi bunca sıkıntı ve üzüntüye? HİİÇÇ!!!
O zaman, toparlanıp def etmeye bakacaksın hayatından. O kıymetli zamanını, hislerini harcamayacaksın böyle değersiz bir nesne için...Çek sifonu arkadaşım, pislik, ancak arkasından dökülen suyla gider...
  Haa, şimdi gelelim şu anımıza! Okuyan muhakkak bir takılmıştır sözlere; ''acaba senin de hayatında böyle, lüzumsuz kişiler oldu mu?'', diye...Olmaz mı kurban! Çookkk! Ama gel gör ki, ayıklamayı öğrendim zamanla. O kıymetli zamanımdan çıkardım, savurdum bir kenara! Varlıklarıyla, yoklukları bir oldu adeta! Yani, ölüsü bir gün düşündürdü. Ya, hala yanımda kalsaydı? Yandım Allah, sürekli dürten bir sıkıntı!!! can mı dayanır yahu?? Salla gitsin, başka kapıları çalsın, o daracık akıllarıyla, yüzsüzlük ve densizliklerle, yıpratsınlar, kurtulamayanları...
  Ya, işte Canlarım, olgunluğun ilk adımları, hayatı kendine mundar edenleri ayıklamak! Ayıkla ki, güzellikler yaşatanlara yer açılsın! Haa, onlarda mı zamanla çürüdüler, salla gitsin, çek sifonu, diğer güzellikleri de çürütmesinler, gelen sağlar bizimdir...
  Hepinize, bal tadında hatıralar, andıkça gülümseten insanlar nasip olsun... Var olmanın dayanılmaz hafifliğini yaşayın doya doya, sevgiyle, saygıyla, anlayışla....