Köşe Yazısı
HAYDİ UYGULAMAYA, YAZMAK KİMİN İŞİ....
YAŞAR EYİCE
09 Nov 2026
11 dk okuma
132
*-TAVAN YAPTI Yiyip içtiklerimden mi, önem verdiğim dünürüm Gürol Mehmet Başev’i kaybettiğimden mi, Urfa’dan ısrarla arayıp İstanbul ya da İzmir’de sigortalı iş bulmamı isteyen aşçının yalvarışlarına dayanamadığımdan mı tam bilemiyorum, tansiyonum tavan yaptı.
İlaçlarımı düzenli almanın dışında üç saat arayla ekstra yine
doktorlarımın verdiği tansiyon ilaçlarını kullanmama rağmen, gece
yarısı 112’den yardım istedim.
İki genç sağlıkçı üç dakika kadar kısa sürede Urla Atatürk
mahallesindeki evimize geldi.
Karşıyakalı Sarışın ile beni dinleyip tansiyon, şeker, gibi
değerlerimi yenileyen ekip, ‘Seni bu halde bırakamayız, hastaneye
götürmemiz lazım!’ dediler.
Kendi imkanlarımla gideceğimi söyledim.
*- SAĞLIK MASKESİ
Gece yarısı ‘Yuvam’ gibi gördüğüm ve hekimlerinden memnuniyetimi, tüm
Urlalılar gibi belirten biri olarak Urla Devlet Hastanesi acil
servisine gittim.
Giriş işlemlerim yapılırken, bir de bize sağlık maskesi verdiler.
Bağışıklık sistemimin çökmesi işe yaramıştı.
Soruyorum, hangi hastanede, özeller de dahil istediğinizde ya da istek
dışında maske verildiğini görüp duydunuz mu?
Maske kutuları var ama boş…
Neyse ön kontrolde tansiyonum benim evdeki ölçümlerimde olduğu gibi
20’ye yakındı.
Hemen herkes gibi ben de ‘Sabaha bir şeyim kalmaz!’ diye yatıp uyumayı
tercih edecektim ki, son anda Karşıyakalı Sarışın’ın ‘Ben cankurtaran
çağıracağım, seni bu halde yatırmam!’ deyişiyle kendime gelmiştim.
Doktorlar ‘Baş ağrın var mı?’ başta olmak üzere bazı sorular soruyorlar,
‘Eh şöyle böyle’ diye yanıtlar vermiştim.
Ama sağ arka tarafımdan başıma sanki kazık çakıyorlar gibi bir his
uyandı, acısını hissettiğimde.
İki tane dil altı verdiler ve bir saat sonra tekrar tansiyonumun
ölçüleceğini öğrendim.
Adalat ve Atacand Plus 16 ilaçlarımı almış, limon suyu içmiştim
tansiyonum düşsün diye…
*- ÇOK FAZLA
Urla Devlet Hastanesi’nin acil servis genç doktorlarına ‘Bu kadar
tansiyon düşürücü ilaç zararlı değil mi?’ diye sorduğumda bilimsel
açıklamalarını yaptılar, içime biraz su serptiler.
Kızı ve torunu ile aynı şikâyetten gelen bir kadının da tansiyonu
düşmediği gibi ilaçlara rağmen artıyordu ifadelerine göre...
İşin garibi beni tansiyonum da ancak 18 küsura inmiş, normale dönüş
işareti yoktu.
İlerleyen dakikalarda bu kez bir başka hap tedavisi uygulandı.
Kapsül şeklindeki hapı yetkililer hastane eczanesinden alarak
deldiler, içindeki sıvıyı içmemi istediler.
Denileni yaptım, kapsülü de iyice çiğnedikten sonra ’65 Yaş Üstündeki
Hastalara Aittir!’ yazılı, sinema- tiyatro düzeni ile sıralanmış
bankların en arkasında oturduğun yerden çöp kutusuna attım.
Tabii ki basket topu gibi değil, yerimden kalkarak.
Doktor ilacın çok etkili olduğunu, kalkarken çok dikkatli olmamı, baş
dönmesinden yere düşüp yığılabileceğimi söylemişti.
Ön sıramda bir erkek hasta vardı, kedi ile konuşup sohbet ediyor, bir
taraftan da okşayarak sevmeye çalışıyordu.
İki sandalye ötede ise bir tasmalı, herhalde sahipli bir köpek uyuyordu.
Kedi ile köpek dostluğunun en güzel örneklerinden biri önümüzde idi…
Herkes memnun ve mutlu, ağrılarına, sıkıntılarına rağmen…
*- ‘AMCA KAFANA BİR ŞEY TAKMA!...’
40 yaşlarında bir genç adam vardı…
Nesi olduğunu sordum?
Genç yaşta üç yakınını kalp rahatsızlığından kaybetmiş,
Göğsünde ağrı duyunca hemen Urla Devlet Hastanesi acil servisine gelmiş..,
Tansiyonum belirttikleri saatte tekrar ölçülünce 15 cıvarına düşmüştü.
Doktor, ‘Amca evine git, ama mutlaka kalbini doktoruna göster!’
gibisinden laflar ederek, yolcu etti.
Ben Urla Devlet Hastanesi acilinden çıkıyorum, yeni hatalar geliyor.
Genç erkek hastanın, kısa konuşmamız sırasında, ‘Amca dikkat etmiyor
musun, son zamanlarda birçok gencimizi kalp krizinden kaybediyoruz!’
diyerek bir sağlık sorununa dikkatimi çekmesini düşünüyordum.
Aklıma iyice takılmıştı.
Bir yaşlımız ise yine genç yaştaki oğlunu malum hastalıktan, kanserden
kaybettiğini anlattı.
Komşusunun gelini de bu zalim hastalığa yakalanmış.
Üzüldüm…
En fazla kendisini üzen ise medyada sık çıkan ‘Kanserin ilacı
bulundu!’ haberlerinin yer almasını, bu tür kesin olmayan haberlerin
yasaklanmasını dilediğini anlatmıştı.
Bu işin ticaretini yapanların, hastaların ‘Denize düşen yılana
sarılır!’ sözünde olduğu gibi soyulduklarını, bu tür vicdansızlara da
polisin, savcı ve hakimlerin gerekeni yapmalarını istedi.
*- ŞOFÖRÜ, ÇAYCISI, KIZI, DAMADI… HEPSİ
Usta Gazeteci- Yazar Atilla Köprülüoğlu kendini tanıtırken ‘Sadece ve
sadece kendi mesleğimi yaptım, yapıyorum’ diyor, benim gibi…
Zaten gazetecilik ‘Mesleği bu olan!’ diye tarif edilir, anlatılır.
Ama düne kadar mesleği odunculuk olanlar bile kendini gazeteci olarak
tanıtıyordu.
İçimizde çaycısı da, şoförü de, büfe işleticisi de, holding sahipleri de vardı.
Bazılarını söylemeye hicap duyuyor.
İşte Atilla Köprülüoğlu bu yazımı yazarken, İzmir’in tarihi Milli
Kütüphanesinde, ‘CUMHURİYET ve ATATÜRK 'Ü ANMA KONSERİ...’ ni izleyip
şunları yazmış:
“Milli Kütüphane Vakfı Başkanı Av. Ulvi Puğ Dostumuz, her 29 Ekim
Cumhuriyet Bayramı kutlamaları çerçevesinde, Büyük Önder Mustafa Kemal
Atatürk 'ün de 3 kez ziyaret ettiği tarihi kütüphanede, "Cumhuriyet ve
Atatürk'ü Anma" etkinliği düzenler.
Gelenekselleşmiştir artık bu şarkılı türkülü ve şiirli etkinlik.
Solist de Kültür Bakanlığı Devlet Klasik Müzik Koristi Derya Derin'di.
*- ÜÇ RUMELİ TÜRKÜSÜ
Ulvi Puğ ve Derya Derin, yapımı 114 yılı dolduran binada bu akşam da
muhteşem bir organizasyona imza attı.
Tıklım tıklım doluydu kütüphanenin geniş okuma salonu.
Av. Puğ, "Dünya Şairimiz" Nâzım'dan, Attilâ İlhan’dan, Sabahattin
Ali'den, Necmettin Halil Onan'dan, Süleyman Apaydın'dan şiirler okudu,
Atatürklü anekdotlar paylaştı.
Derya Derin de repertuvarına üç Rumeli türküsüyle başladı.
Atatürk'ün çok sevdiği "Kırmızı Gülün Alı Var", "Pencerenin
Perdesini", "Pencere Açıldı Bilal Oğlan"ı yorumladı.
Elbette "Manastır'ın Ortasında", "İstanbul'dan Üsküdar 'a Yol Gider"i de!
Sonra...
Aşık Mahsuni'den "Bir Daha Gel Samsun 'dan", "Memleketim",
"Hoşgelişler Ola", "İzmir'in Kavakları", Zeki Müren'in unutulmaz eseri
"Şimdi Uzaklardasın"...
Final, -hep birlikte- söylenen"İzmir Marşı " ileydi.
Büyüleyici atmosfere sahip mekânı dolduran konuklar, muhteşem bir
etkinliği izleme şansını yakaladı. Puğ ve Derin'le müzisyenleri de
ayakta alkışladı…”
*- DÜN ve BUGÜN
1926’da Ford fabrikalarında haftalık çalışma düzeni altı günden beş
güne indirildi. Üretimin merkezinde makineler vardı ama alınan karar,
insanların fabrikada geçirmediği zamanla ilgiliydi.
Bir asır sonra gece yarısı yanıtlanan e-postaları, iptal edilen sporu,
klavye başında yenilen öğle yemeklerini bağlılık göstergesi
sayabiliyoruz.
İzin kullanmak bile suçluluk yaratabiliyor.
Oysa ulaşılabilir olmakla işe değer katmak aynı şey değil.
İş psikolojisindeki çaba-toparlanma modeli, işin yarattığı yükün
ardından toparlanabilmek için taleplerin kesilmesine ihtiyaç olduğunu
anlatır.
Bilgisayarı kapatıp mesaj beklemeye devam ettiğimizde, dinlenme
zamanını gerçekten korumuş olmuyoruz.
*- KURALLAR KURALLAR…
Web Sitesi sahibi Kaan Gülten şöyle devam ediyor:
“Benim iş iletişimi için koyduğum kurallardan biri, mesai dışında işle
ilgili iletişim kurmamak.
Kritik olmayan konularda telefon ya da WhatsApp yerine e-posta
kullanıp kişinin uygun zamanını beklemek de bunun parçası.
Sınır koymayı çalışandan beklerken sürekli erişilebilirliği
ödüllendirmeyi tutarlı bulmuyorum.
Krizlere müdahale etmek işimizin parçası; kriz düzenini kalıcılaştırmak değil.
Ben sürdürülebilir yönetimi, herkesin her an devrede olmasından çok
sorumlulukların netliğine ve dinlenme zamanına gösterilen saygıya
bağlı görüyorum.
Zamanı ve zihinsel enerjiyi korumak da yönetimin sorumluluğuna dahil
Tabii bu konuyu kime söylesek neler neler anlatır, kendi yönünden…
*- KİMSE ÖVÜNMESİN
Sonucu söyleyeyim:
İş yerinde herkesin yeri doldurulabilir;
Hatta geç saatlere kadar çalışanların bile,
Masalarında yemek yiyenlerin,
Bir şeyi daha bitirmek için antrenmanlarını iptal edenlerin,
Geri kalmamak için gece e- postalarını cevaplayanların,
Baş ağrılarına, yorgunluğa ve strese, bunun onları ‘bağlı’ kıldığını
düşündükleri için katlananların,
Ortada ‘çok fazla şey olduğu için’ doktor randevularını atlayanların,
İşte hatırlatman, kendini bir numaralı önceliğin yap!
*- CENAZESİNE DÖRT KİŞİ KATILDI
24 Temmuz 1941'deyiz...
Bir mezarlıkta, sadece 4 kişilik bir cenaze töreni var.
Tiyatroculardan Behzat Butak, Sait Köknar ve küçük oğlu Ergun Köknar
ile ismini bilmediğimiz bir kişi daha, iki mezar işçisiyle birlikte
tabutun başında dua ediyor.
Üç-beş saat önce yaşamı Bakırköy Akıl Hastanesi'nde noktalanan bu 39
yıllık cansız beden Afife Jale'ye ait.
Bir tiyatro oyuncusu.
Ama "herhangi bir" değil.
Türk kadının varolma mücadelesinde, "kurtuluş savaşı" verenlerden bir öncü.
Sanatını icra edebilmek için her şeyi göze alacak kadar kararlı.
Tehditlere, aile ve polis baskısına, ağır hakaretlere aldırmadan doğru
bildiği yoldan sapmayan cesur bir insan...
Tiyatro sahnesine çıkan ilk Müslüman Türk kadını olan Afife Jale,
kısacık yaşamına çok şey sığdırdı.
Yapayalnız bir eroinman olarak, hayata akıl hastanesinde veda etti.
Onu o gün uğurlamayan kalabalıklar, verdiği mücadelenin önemini
sonradan anladılar.
Dünya gariptir, bazen 4 kişilik bir törenle uğurlanır, milyonlarca
insan tarafından unutulmazsınız.
Bazen binlerce insan tarafından defnedilir, bir daha tek kişi
tarafından hatırlanmazsınız. Varmış gibi görünürken yok, yokmuş gibi
görünürken varsınızdır.
Olmak ya da olmamak.
İşte bütün mesele bu!
*- DÜNYA KONUŞTU
Bildiğim ve gördüğüm kadarıyla bütün televizyonlar haber yapmıştı.
Bir bebeğin yaşama tutunmasına destek olmak için olimpiyat madalyasını
açık artırmaya çıkarmıştı bir hayırsever.
Polonyalı cirit atma sporcusu Maria Andrejczyk, 2021'de elde ettiği
gümüş madalyasını, kalp operasyonu olması gereken sekiz aylık bir
bebeğin tedavisine katkı sağlamak amacıyla satışa sundu.
Madayayı satın alan firma ise bağışını gerçekleştirdikten sonra ödülü
yeniden başarılı sporcuya teslim etti.
Bir yanda örnek bir özveri, diğer yanda bu anlamlı davranışa aynı
duyarlılıkla verilen karşılık…
İnsanlığa olan inancı güçlendiren, yüreklere dokunan bir hikâye.
Çok anlamlı...
İyilik karşılıksız yapılsa da, yapılan iyiliğin hiçbir zaman
karşılıksız kalmayacağının ve hayat akışında bir gün mutlaka
mükafatlandırılacağının, en güzel örneklerinden birisi...
Kıymetli sporcu ve firmayı tebrik ediyorum.
Ha sahi firmayı da tanıtayım:
Polonya'nın önde gelen bir süpermarket zinciri olan Żabka...
*- GELİRİNİN YANINDA
19. yüzyılda Aleksandr Borodin, kimya araştırmalarıyla uğraşırken bir
yandan da Prens İgor operasını besteliyordu.
Mesleği kimyagerlikti; hayatında müziğe de yer vardı.
Bir mesleğe emek vermekle hayatın tamamını ona ayırmak aynı şey değil.
Kaan Gülten’in belirttiği gibi bazılarımızın çevresinde, kahve
molasında bile eli telefonda, dikkati e-posta kutusunda insanlar
görülüyor.
Yani mola başlıyor ama iş bitmiyor.
Psikolojide “işten psikolojik uzaklaşma”, çalışmadığımız zamanlarda
zihnen de işle meşgul olmamayı anlatıyor.
Sandalyeden kalkmak, zihnin de dinlenmeye geçtiği anlamına gelmiyor.
Kaan gibi, bisikletçimiz Atalay’ın da, çalışma ilkelerinden biri,
çözüm aramadan önce problemi tanımlamak.
Bu yüzden kalıcı yoğunluğu hemen zaman yönetimi sorunu diye
adlandırmak istemiyor. Özel hayat sürekli erteleniyorsa işin
beklentilerine ve çalışma kültürüne de bakmak gerekiyor.
Geceleri tekrarlayan huzursuzluk ya da sürekli bitkinlik, tek başına
yanlış işte olduğumuzun kanıtı değil.
Ama koşulları gözden geçirmek için birer sinyal.
İnsanı güçlendiren yönetimle sürekli kontrol eden yönetim, aynı yükü
farklı yaşatabiliyor.
Bunun için ölçüt, işin yaşamak istediğim hayatı desteklemesi.
İş dışında pazarlık konusu yapmadığın alanların olması sorumluluğu
azaltmıyor, sınırlarımı belirliyor.
Bir işi değerlendirirken gelirinin yanında, önem verdiğim insanlara ve
hayatımın diğer alanlarına bıraktığı yere de bakmak gerekiyor.
*-
doktorlarımın verdiği tansiyon ilaçlarını kullanmama rağmen, gece
yarısı 112’den yardım istedim.
İki genç sağlıkçı üç dakika kadar kısa sürede Urla Atatürk
mahallesindeki evimize geldi.
Karşıyakalı Sarışın ile beni dinleyip tansiyon, şeker, gibi
değerlerimi yenileyen ekip, ‘Seni bu halde bırakamayız, hastaneye
götürmemiz lazım!’ dediler.
Kendi imkanlarımla gideceğimi söyledim.
*- SAĞLIK MASKESİ
Gece yarısı ‘Yuvam’ gibi gördüğüm ve hekimlerinden memnuniyetimi, tüm
Urlalılar gibi belirten biri olarak Urla Devlet Hastanesi acil
servisine gittim.
Giriş işlemlerim yapılırken, bir de bize sağlık maskesi verdiler.
Bağışıklık sistemimin çökmesi işe yaramıştı.
Soruyorum, hangi hastanede, özeller de dahil istediğinizde ya da istek
dışında maske verildiğini görüp duydunuz mu?
Maske kutuları var ama boş…
Neyse ön kontrolde tansiyonum benim evdeki ölçümlerimde olduğu gibi
20’ye yakındı.
Hemen herkes gibi ben de ‘Sabaha bir şeyim kalmaz!’ diye yatıp uyumayı
tercih edecektim ki, son anda Karşıyakalı Sarışın’ın ‘Ben cankurtaran
çağıracağım, seni bu halde yatırmam!’ deyişiyle kendime gelmiştim.
Doktorlar ‘Baş ağrın var mı?’ başta olmak üzere bazı sorular soruyorlar,
‘Eh şöyle böyle’ diye yanıtlar vermiştim.
Ama sağ arka tarafımdan başıma sanki kazık çakıyorlar gibi bir his
uyandı, acısını hissettiğimde.
İki tane dil altı verdiler ve bir saat sonra tekrar tansiyonumun
ölçüleceğini öğrendim.
Adalat ve Atacand Plus 16 ilaçlarımı almış, limon suyu içmiştim
tansiyonum düşsün diye…
*- ÇOK FAZLA
Urla Devlet Hastanesi’nin acil servis genç doktorlarına ‘Bu kadar
tansiyon düşürücü ilaç zararlı değil mi?’ diye sorduğumda bilimsel
açıklamalarını yaptılar, içime biraz su serptiler.
Kızı ve torunu ile aynı şikâyetten gelen bir kadının da tansiyonu
düşmediği gibi ilaçlara rağmen artıyordu ifadelerine göre...
İşin garibi beni tansiyonum da ancak 18 küsura inmiş, normale dönüş
işareti yoktu.
İlerleyen dakikalarda bu kez bir başka hap tedavisi uygulandı.
Kapsül şeklindeki hapı yetkililer hastane eczanesinden alarak
deldiler, içindeki sıvıyı içmemi istediler.
Denileni yaptım, kapsülü de iyice çiğnedikten sonra ’65 Yaş Üstündeki
Hastalara Aittir!’ yazılı, sinema- tiyatro düzeni ile sıralanmış
bankların en arkasında oturduğun yerden çöp kutusuna attım.
Tabii ki basket topu gibi değil, yerimden kalkarak.
Doktor ilacın çok etkili olduğunu, kalkarken çok dikkatli olmamı, baş
dönmesinden yere düşüp yığılabileceğimi söylemişti.
Ön sıramda bir erkek hasta vardı, kedi ile konuşup sohbet ediyor, bir
taraftan da okşayarak sevmeye çalışıyordu.
İki sandalye ötede ise bir tasmalı, herhalde sahipli bir köpek uyuyordu.
Kedi ile köpek dostluğunun en güzel örneklerinden biri önümüzde idi…
Herkes memnun ve mutlu, ağrılarına, sıkıntılarına rağmen…
*- ‘AMCA KAFANA BİR ŞEY TAKMA!...’
40 yaşlarında bir genç adam vardı…
Nesi olduğunu sordum?
Genç yaşta üç yakınını kalp rahatsızlığından kaybetmiş,
Göğsünde ağrı duyunca hemen Urla Devlet Hastanesi acil servisine gelmiş..,
Tansiyonum belirttikleri saatte tekrar ölçülünce 15 cıvarına düşmüştü.
Doktor, ‘Amca evine git, ama mutlaka kalbini doktoruna göster!’
gibisinden laflar ederek, yolcu etti.
Ben Urla Devlet Hastanesi acilinden çıkıyorum, yeni hatalar geliyor.
Genç erkek hastanın, kısa konuşmamız sırasında, ‘Amca dikkat etmiyor
musun, son zamanlarda birçok gencimizi kalp krizinden kaybediyoruz!’
diyerek bir sağlık sorununa dikkatimi çekmesini düşünüyordum.
Aklıma iyice takılmıştı.
Bir yaşlımız ise yine genç yaştaki oğlunu malum hastalıktan, kanserden
kaybettiğini anlattı.
Komşusunun gelini de bu zalim hastalığa yakalanmış.
Üzüldüm…
En fazla kendisini üzen ise medyada sık çıkan ‘Kanserin ilacı
bulundu!’ haberlerinin yer almasını, bu tür kesin olmayan haberlerin
yasaklanmasını dilediğini anlatmıştı.
Bu işin ticaretini yapanların, hastaların ‘Denize düşen yılana
sarılır!’ sözünde olduğu gibi soyulduklarını, bu tür vicdansızlara da
polisin, savcı ve hakimlerin gerekeni yapmalarını istedi.
*- ŞOFÖRÜ, ÇAYCISI, KIZI, DAMADI… HEPSİ
Usta Gazeteci- Yazar Atilla Köprülüoğlu kendini tanıtırken ‘Sadece ve
sadece kendi mesleğimi yaptım, yapıyorum’ diyor, benim gibi…
Zaten gazetecilik ‘Mesleği bu olan!’ diye tarif edilir, anlatılır.
Ama düne kadar mesleği odunculuk olanlar bile kendini gazeteci olarak
tanıtıyordu.
İçimizde çaycısı da, şoförü de, büfe işleticisi de, holding sahipleri de vardı.
Bazılarını söylemeye hicap duyuyor.
İşte Atilla Köprülüoğlu bu yazımı yazarken, İzmir’in tarihi Milli
Kütüphanesinde, ‘CUMHURİYET ve ATATÜRK 'Ü ANMA KONSERİ...’ ni izleyip
şunları yazmış:
“Milli Kütüphane Vakfı Başkanı Av. Ulvi Puğ Dostumuz, her 29 Ekim
Cumhuriyet Bayramı kutlamaları çerçevesinde, Büyük Önder Mustafa Kemal
Atatürk 'ün de 3 kez ziyaret ettiği tarihi kütüphanede, "Cumhuriyet ve
Atatürk'ü Anma" etkinliği düzenler.
Gelenekselleşmiştir artık bu şarkılı türkülü ve şiirli etkinlik.
Solist de Kültür Bakanlığı Devlet Klasik Müzik Koristi Derya Derin'di.
*- ÜÇ RUMELİ TÜRKÜSÜ
Ulvi Puğ ve Derya Derin, yapımı 114 yılı dolduran binada bu akşam da
muhteşem bir organizasyona imza attı.
Tıklım tıklım doluydu kütüphanenin geniş okuma salonu.
Av. Puğ, "Dünya Şairimiz" Nâzım'dan, Attilâ İlhan’dan, Sabahattin
Ali'den, Necmettin Halil Onan'dan, Süleyman Apaydın'dan şiirler okudu,
Atatürklü anekdotlar paylaştı.
Derya Derin de repertuvarına üç Rumeli türküsüyle başladı.
Atatürk'ün çok sevdiği "Kırmızı Gülün Alı Var", "Pencerenin
Perdesini", "Pencere Açıldı Bilal Oğlan"ı yorumladı.
Elbette "Manastır'ın Ortasında", "İstanbul'dan Üsküdar 'a Yol Gider"i de!
Sonra...
Aşık Mahsuni'den "Bir Daha Gel Samsun 'dan", "Memleketim",
"Hoşgelişler Ola", "İzmir'in Kavakları", Zeki Müren'in unutulmaz eseri
"Şimdi Uzaklardasın"...
Final, -hep birlikte- söylenen"İzmir Marşı " ileydi.
Büyüleyici atmosfere sahip mekânı dolduran konuklar, muhteşem bir
etkinliği izleme şansını yakaladı. Puğ ve Derin'le müzisyenleri de
ayakta alkışladı…”
*- DÜN ve BUGÜN
1926’da Ford fabrikalarında haftalık çalışma düzeni altı günden beş
güne indirildi. Üretimin merkezinde makineler vardı ama alınan karar,
insanların fabrikada geçirmediği zamanla ilgiliydi.
Bir asır sonra gece yarısı yanıtlanan e-postaları, iptal edilen sporu,
klavye başında yenilen öğle yemeklerini bağlılık göstergesi
sayabiliyoruz.
İzin kullanmak bile suçluluk yaratabiliyor.
Oysa ulaşılabilir olmakla işe değer katmak aynı şey değil.
İş psikolojisindeki çaba-toparlanma modeli, işin yarattığı yükün
ardından toparlanabilmek için taleplerin kesilmesine ihtiyaç olduğunu
anlatır.
Bilgisayarı kapatıp mesaj beklemeye devam ettiğimizde, dinlenme
zamanını gerçekten korumuş olmuyoruz.
*- KURALLAR KURALLAR…
Web Sitesi sahibi Kaan Gülten şöyle devam ediyor:
“Benim iş iletişimi için koyduğum kurallardan biri, mesai dışında işle
ilgili iletişim kurmamak.
Kritik olmayan konularda telefon ya da WhatsApp yerine e-posta
kullanıp kişinin uygun zamanını beklemek de bunun parçası.
Sınır koymayı çalışandan beklerken sürekli erişilebilirliği
ödüllendirmeyi tutarlı bulmuyorum.
Krizlere müdahale etmek işimizin parçası; kriz düzenini kalıcılaştırmak değil.
Ben sürdürülebilir yönetimi, herkesin her an devrede olmasından çok
sorumlulukların netliğine ve dinlenme zamanına gösterilen saygıya
bağlı görüyorum.
Zamanı ve zihinsel enerjiyi korumak da yönetimin sorumluluğuna dahil
Tabii bu konuyu kime söylesek neler neler anlatır, kendi yönünden…
*- KİMSE ÖVÜNMESİN
Sonucu söyleyeyim:
İş yerinde herkesin yeri doldurulabilir;
Hatta geç saatlere kadar çalışanların bile,
Masalarında yemek yiyenlerin,
Bir şeyi daha bitirmek için antrenmanlarını iptal edenlerin,
Geri kalmamak için gece e- postalarını cevaplayanların,
Baş ağrılarına, yorgunluğa ve strese, bunun onları ‘bağlı’ kıldığını
düşündükleri için katlananların,
Ortada ‘çok fazla şey olduğu için’ doktor randevularını atlayanların,
İşte hatırlatman, kendini bir numaralı önceliğin yap!
*- CENAZESİNE DÖRT KİŞİ KATILDI
24 Temmuz 1941'deyiz...
Bir mezarlıkta, sadece 4 kişilik bir cenaze töreni var.
Tiyatroculardan Behzat Butak, Sait Köknar ve küçük oğlu Ergun Köknar
ile ismini bilmediğimiz bir kişi daha, iki mezar işçisiyle birlikte
tabutun başında dua ediyor.
Üç-beş saat önce yaşamı Bakırköy Akıl Hastanesi'nde noktalanan bu 39
yıllık cansız beden Afife Jale'ye ait.
Bir tiyatro oyuncusu.
Ama "herhangi bir" değil.
Türk kadının varolma mücadelesinde, "kurtuluş savaşı" verenlerden bir öncü.
Sanatını icra edebilmek için her şeyi göze alacak kadar kararlı.
Tehditlere, aile ve polis baskısına, ağır hakaretlere aldırmadan doğru
bildiği yoldan sapmayan cesur bir insan...
Tiyatro sahnesine çıkan ilk Müslüman Türk kadını olan Afife Jale,
kısacık yaşamına çok şey sığdırdı.
Yapayalnız bir eroinman olarak, hayata akıl hastanesinde veda etti.
Onu o gün uğurlamayan kalabalıklar, verdiği mücadelenin önemini
sonradan anladılar.
Dünya gariptir, bazen 4 kişilik bir törenle uğurlanır, milyonlarca
insan tarafından unutulmazsınız.
Bazen binlerce insan tarafından defnedilir, bir daha tek kişi
tarafından hatırlanmazsınız. Varmış gibi görünürken yok, yokmuş gibi
görünürken varsınızdır.
Olmak ya da olmamak.
İşte bütün mesele bu!
*- DÜNYA KONUŞTU
Bildiğim ve gördüğüm kadarıyla bütün televizyonlar haber yapmıştı.
Bir bebeğin yaşama tutunmasına destek olmak için olimpiyat madalyasını
açık artırmaya çıkarmıştı bir hayırsever.
Polonyalı cirit atma sporcusu Maria Andrejczyk, 2021'de elde ettiği
gümüş madalyasını, kalp operasyonu olması gereken sekiz aylık bir
bebeğin tedavisine katkı sağlamak amacıyla satışa sundu.
Madayayı satın alan firma ise bağışını gerçekleştirdikten sonra ödülü
yeniden başarılı sporcuya teslim etti.
Bir yanda örnek bir özveri, diğer yanda bu anlamlı davranışa aynı
duyarlılıkla verilen karşılık…
İnsanlığa olan inancı güçlendiren, yüreklere dokunan bir hikâye.
Çok anlamlı...
İyilik karşılıksız yapılsa da, yapılan iyiliğin hiçbir zaman
karşılıksız kalmayacağının ve hayat akışında bir gün mutlaka
mükafatlandırılacağının, en güzel örneklerinden birisi...
Kıymetli sporcu ve firmayı tebrik ediyorum.
Ha sahi firmayı da tanıtayım:
Polonya'nın önde gelen bir süpermarket zinciri olan Żabka...
*- GELİRİNİN YANINDA
19. yüzyılda Aleksandr Borodin, kimya araştırmalarıyla uğraşırken bir
yandan da Prens İgor operasını besteliyordu.
Mesleği kimyagerlikti; hayatında müziğe de yer vardı.
Bir mesleğe emek vermekle hayatın tamamını ona ayırmak aynı şey değil.
Kaan Gülten’in belirttiği gibi bazılarımızın çevresinde, kahve
molasında bile eli telefonda, dikkati e-posta kutusunda insanlar
görülüyor.
Yani mola başlıyor ama iş bitmiyor.
Psikolojide “işten psikolojik uzaklaşma”, çalışmadığımız zamanlarda
zihnen de işle meşgul olmamayı anlatıyor.
Sandalyeden kalkmak, zihnin de dinlenmeye geçtiği anlamına gelmiyor.
Kaan gibi, bisikletçimiz Atalay’ın da, çalışma ilkelerinden biri,
çözüm aramadan önce problemi tanımlamak.
Bu yüzden kalıcı yoğunluğu hemen zaman yönetimi sorunu diye
adlandırmak istemiyor. Özel hayat sürekli erteleniyorsa işin
beklentilerine ve çalışma kültürüne de bakmak gerekiyor.
Geceleri tekrarlayan huzursuzluk ya da sürekli bitkinlik, tek başına
yanlış işte olduğumuzun kanıtı değil.
Ama koşulları gözden geçirmek için birer sinyal.
İnsanı güçlendiren yönetimle sürekli kontrol eden yönetim, aynı yükü
farklı yaşatabiliyor.
Bunun için ölçüt, işin yaşamak istediğim hayatı desteklemesi.
İş dışında pazarlık konusu yapmadığın alanların olması sorumluluğu
azaltmıyor, sınırlarımı belirliyor.
Bir işi değerlendirirken gelirinin yanında, önem verdiğim insanlara ve
hayatımın diğer alanlarına bıraktığı yere de bakmak gerekiyor.
*-
Yorumlar yükleniyor...