Hayat! Sen ne güzel şeysin?

Her şeye alışılıyor zamanla...Bazen çok acı çekiyorsunuz, bazen bulutların üzerinde geziyorsunuz...ancak hepsinin bir kurgulu zamanlaması var! Bencillik derecesinde yaşam sevdası! Kaşlarınızı kaldırmayın sakın! Evvela 'can', sonra 'canan' deyimini bu zamana kadar hayatın size öğretmiş olması lazım!!! Öğrenmediyseniz, sınıfta kalırsınız, ısrar ederseniz de, çift dikiş verirsiniz sınavlarınızı. Yaşamın ilk öğrettiği tabiat kanunudur bu...neyse! Neymiş efendim? Hayat, yaşadığınız müddetçe, en kuvvetli ve kudretli öğretmenimizmiş! Ne öğrendiysek, bize verdiği sınırlı zamanları yaşayarak öğrendiğimiz, ancak zorla değil koşa koşa gittiğimiz bir okul!! Bildiklerimizi bile belleterek öğretiyor bize! Misalleri yaşatıyor, birebir ki, öğrenelim, anlayalım, daha çok bağlanalım ve sevelim diye...
   En sevdiğiniz birini yitirdikten sonra, onsuz nefes almanın bile mümkün olmayacağını düşünseniz de yapamazsınız, çünkü kendinizi de o derece seviyorsunuz! Gidenin arkasından gidilseydi, yeryüzünde canlı kalmazdı! Ama o yaşam tutkusu var ya, sizi çaktırmadan avcunun içine almıştır...direksiyon elindedir, ancak siz kullandığınızı zannedersiniz, öyle kudretli bir güçtür ki, çaktırmadan sizi avcunuzun içine alır, onun istediği doğrultuda gidersiniz, ufak uyarılarla evvela ikaz eder sonra da ciddi ciddi dürtülürsünüz...KAPİŞ???