Bu tabloyu yazarken bile irkiliyorum!!!

Çocukluğumuzdan beri, etrafımızda hep gölge gibi ensemizde olan bir ''el alem çetesi'' ile büyüdük...Biz büyüdük de, o mahur çete hiç küçülmedi, aksine devasalaştı, neredeyse hayatımızın her bir evresine müdahil oldu! Ne Çeteymiş be!!! Sevdiklerimizi saklamak, yaptığımız hemen hemen her harekette dikkatli olmalıydık...terbiyeli davranmalı, saygıda kusur etmemeli, sorulduğunda düzgün cevap vermeli, üstümüz başımız temiz pak olmalı, yoksa analarımız pasaklılıkla itham edilebilirdi, göz göze bakışmakla yetindiğimiz masum flörtlerde bile el ele görünmemeğe, omuzlara kol atmamaya dikkat ettik. Yüksek sesle nara atar gibi bağırmamaya azami dikkat, ağızdan aman deyim bir küfürlü söz çıkmasın, v.s, v.s....
   Dediğim gibi, biz büyüdük, yaşlar kemale erdi, ama etrafımızdaki, çeteler küçülmedi, dolayısıyla da, millet koyverdi gari, engin aşağı...
   Ama, kendimize, kafamıza, kalbimize, aklımıza güvenmeyi öğrendik. İyiyi, kötüden, zararlıyı, zararsızdan ayırmayı öğrendik, hamdık, piştik! Söylenenlerin büyük bir kısmını kulak arkası ederken, aklıselimle bulduk kendimiz için doğruyu yakışanı. Anladık etrafımızdaki maskeli balonun kahramanlarının emellerini...gel gör ki, azınlıktayız! Ülke cahil, kafası yıkanmış, başkasının aklıyla çalışan vücutlarla dolu! Tuz diyenin arkasından hıyarla koşturan bir toplum olduk!. Çocuk gibi kandırılmaya, kıt akıllılar gibi ayakta uyutulmaktan uyur gezer olduk...ve bugünlere geldik...bizi bu hallere sokanların bir eli yağda bir eli balda, ama yurttaşın açlıktan nefesi kokuyor, çöp karıştırıp yiyecek arıyor...
   Bu tabloyu yazarken bile irkiliyorum!!!  Uyanın bre artık! Atı alan Üsküdar'ı çoktan geçti,  gırtlağımıza dayandı. Ayaklar baş, başlar ayak oldu, düzen tersine döndü...değersizler, değerlilere buyurur, öğretir, bildirir duruma geldi....de????