'ANA OL DA GÖR!''

Ancak, yıllar evvel, ABD'de yaşayan, ANNA JARVIS tarafından, 1905'te vefat eden annesinin anısını yaşatmak ve tüm anneleri onurlandırmak amacıyla başlatılmıştır. 1908 de ilk resmi kutlama yapılmış, 1914 de ise ABD de resmiyet kazanarak Mayıs ayının ikinci pazarı, kutlama günü olarak kabul edilmiştir. Ancak, bir ana sevgisi, ana hakkı, öyle bir günle sınırlanabilecek bir his değil, asla da hiçbir şeyle kıyaslanamaz. Dokuz ay karnınızda büyütürken, sevgi sözcükleriyle beslediğiniz, canınızın bir parçasını dünyaya getirmek, Allah'ın bir lütfudur. O  ananın evladına verdiği sevgi, ona bakarken, yüreğinin titreşimlerini her an sanki yeni başlamış bir sevda gibi tutkuyla hissetmek, her annenin asla örselenemeyecek duyguları ve tutkusudur. Onu dünyaya getirebildiğine izin verdiği için, her an yüce Allah'a minnet duyar ve koruması için yalvarır sessizce sadece yüreğinin duyduğu bir sesle...yüzüne baktığı zaman içi titrer, gözlerinden sakınır, hiç kimseye eş değere koşmaz bu sevgiyi, canının içidir, yüreğinin gölgesidir, düştüğü yere iz bırakır, yolunu kaybetmesin diye. Bu sadece, anne ve evlat arasında daha ana rahmindeyken yapılan bir gizli anlaşmadır, kuvvetlendikçe, kudretlenir, kalkan olur tehlikelere karşı, ışık olur karanlığa düştüğünde yolunu bulabilmesi için, onun sıkıntısı ve derdi ile yüreği dağlanır, manevi gücüyle yardım etmek için nerede olsa el verir, ya da dualarıyla yol gösterir...
  Anne sevgisi, anne kokusu, anne teması, hiçbir şeyle eş değerde değildir. Ona sarıldıkça, kokladığınız teninin kokusu, öyle bir yerleşir ki belleğinize, yıllanır, ama izi kalır...andıkça da çok uzaklardaysa bile yakınınızda hissedersiniz. Yanınızdayken her haliyle, ben buradayım der, gözlerinizin içine bakarak, bedenen yitirdi iseniz, izi her öğrendiğiniz, her değer verdiğiniz şeyde uzaktan göz kırpar; ''gördün mü bak, ben sana dememiş miydim, her şey çok güzel olacak, her karanlığın bir aydınlığı, her sıkıntının bir ferahı, her acının bir alternatif tatlısı, gelip kapını çalacaktır diye...'' çok uzaklardan bile olsa yüreğine seslenir, derdini hafifletir, ferahlatır, meltem gibi, nazar değmesin diye yüzüne üflediği nefesle....
  Tüm annelerin ruhuna değsin, anne kokusu, annenin evladını bağrına bastığı günkü heyecanı hepinizi sarsın, hiç terk etmesin, aksine her geçen gün daha da kuvvetlensin, belki şu anda evlatlarımız, ebeveyn olmamışlar ise, değerini geç anlayabilirler, ama annemin bana en hislendiği zamanlar söylediği sözü sizlerle paylaşarak noktalıyorum yazımı: ''ANA OL DA GÖR!'' yaa, işte böyle Can-Canlarım. Kutlu olsun bu gün analara ve anlık vazifesini hak edenlere....