YAŞANTIMIZDAKİ BİZİM HIZLILAR...
*- GÜLMESİNLER… Konuya girmek istemiyordum. Ancak sevgili arkadaşım Adem Dalgalı, fon krizindeki vurgunun 22 milyar dolar olarak telaffuz edildiğini ifade ettikten sonra, 22 milyar doların kafamızda somutlaşması açısından şu örneği verdi: ‘300 yıl her gün 10 milyon lira harcarsanız anca bitiyor…’ Demek ki hazıra dağ bile dayanmıyor, yıllar sonra mutlaka bitiyor!’ Banka müdürlerine varıncaya kadar kaç kişi tutuklandı yakında tam sayısını öğreniriz.
birikimlerini, ellerinde bir kuruş bile bırakmadan bu adı sanı
bilinmeyen fonlara yatıranlara kafam yatmıyor.
Yahu ben emekli maaşımı bile fona mona yatırmam, yüzde bir milyon
kazancım olacağını bilsem bile…
Diyorum ya, aklım ermiyor…
Hep ‘Çok güvendim!’ lafını duyuyoruz, malını mülkünü, parasını kaptıranlardan…
Çocukluktan bu yana ‘argo’ dan bildiğimiz anlamlı bir söz vardır,
‘Babana bile güvenme!’ diye…
Bazılarına göre ‘Bedava sirke baldan tatlı!’
Ama bu kayıplarda ‘bedava’ diye bir şey yok…
Futbolcu Sergen Beşiktaş’ı çalıştırdığı o parlak günlerinde bir reklam
filminde oynamış ve ‘Bedava peynir sadece Fare kapanında var!’ diyerek
uyarı yapmıştı.
Tabii ki insanlarımızın bir kulağından girip ötekinden çıkıyor.
Polisin, bakanlıkların açıklamalarından tutun da bankaların
uyarılarını da kaç kez naklettim sayısını bilmiyorum.
Biliyorum okuma alışkanlığımız yok, yok ama, bu kadar saf nasıl
oluyoruz, bunu bilmiyor, anlamıyorum…
Umarım adliyede, yasaların boşluklarından yararlanarak, halkı
sömürenler, gülerek medya mensuplarına poz vermezler….
Fettah Dedeoğlu ustamız ‘organize işler bunlar!’ diyor…
Haklı galibi sevgili Fettah Dedeoğlu dostumuz…
*- UMUTLA…
Adem Dalgalı, toplumun sorması gereken soru artık ‘Kim ne kadar
kazandı?’ sorusundan ibaret değildir.
Kimler biliyordu?
Kimler gördü?
Kimler sustu?
Kimler zamanında pozisyon aldı?
Ve bütün bunlar olurken kamu adına görev yapanlar neredeydi?
İşte meselenin asıl büyüklüğü burada, diyor.
Sorular sorular!
Anladığım kadarıyla, konuya Cumhurbaşkanı ve AKP Genel Başkanı Recep
Tayyip Erdoğan da el koydu.
Konu medyada gündem oldu.
Demek ki, başsavcının da belirttiği, birçok yetkilinin belirttiği gibi
‘sonuna kadar gidilip, tüm sanıklar ortaya çıkarılacaklar…’
Umutla bekliyoruz efendim…
*- OKUYAN ÖĞRENİR
Bir zamanlar, ‘Gençlerin ve kadınların girişimci potansiyellerini
performansa çevirecek projeler üretmek’ için önemli çalışmalar yapan
Olkan Özkır’ın hukuk çevrelerinde de oldukça ahbabı bulunuyor.
Bir zamanlar bana da önemli katkıları olmuştu, adliye konusunda, Ünal
Tümin ile birlikte.
Bugün de, çoğu hukukçunun bilmediği bir konuya değindi.
“Hâkim ‘hakkaniyete göre’ karar verir. Peki bu, kanunu bir kenara
bırakabileceği anlamına mı gelir?’ sorusunu sorarak yanıtını kendi
veriyor:
“TMK m.4: Takdir yetkisi kanundan gelir. Kanun takdir yetkisi
tanıdığında ya da durumun gereklerini ve haklı sebepleri gözetmeyi
emrettiğinde devreye girer.
Önce hukuk, sonra hakkaniyet:
Hakkaniyet, kanunu devre dışı bırakmaz, çerçevenin içinde adil sonucu bulur.
Nerede karşımıza çıkar?
Örneğin TBK m.50/II (zararın miktarı) ve m.56 (manevi tazminat).
Keyfilik değildir:
Gerekçe ve Yargıtay denetimi bu yetkinin sınırıdır.
Pratikte: Miktarı takdire bağlı taleplerde, takdiri yönlendirecek
olguları dilekçede somutlaştır…’ diyor avukat dostlarından öğrendiği
kadarıyla…
Duymuşsunuzdur, uygulamada takdir yetkisi bazı davalarda tartışma yaratıyor?
Olkan Özkır şunu da anımsatıyor:
“Bu öğrendiklerimi ve okuduklarını nakletmem sadece, bilgilendirme ve
öğrendiklerimi bir meslektaşımla paylaşmak içindir, hukuki bir tav ve
siye niteliğinde değildir. Biliyorsunuz hukukta ve tıpta reklam
kesinlikle yasaktır…”
Bazı avukatlar, bazı konularda olağanüstü donanıma sahiptir, bunu da
ekliyor Olkan Özkır…
*- ÇOK DONANIMLI
Sevgili Işık Teoman İzmir’in Konak ilçesinden sonra, şimdi de
Balıkesir’in Ayvalık ilçesinde gazetecilik donanımını belediye
sayesinde halkın hizmetinde kullanıyor.
Doğa ve yakın tarih ilgi alanı içinde bulunan Işık Teoman, keyifli
üslup ve kalemiyle mutlulukla okuduğum harika eserler yaratıyor.
‘Bisiklet ve motosiklet’ fotoğraflarıyla tarihi görüntüleri, yazısında
‘süs’ olarak kullanan Işık Teoman bakın belli yaşın üzerindekilerin
heyecanla, gençlerin ise merakla, ilgiyle okuyacaklarını düşündüğüm
eserinde neler anlatıyor?
*- BİZİM HIZLILAR
“Bir zamanlar, aynı filmi oynatan sinemacıların bütün ümidi 140
Muammer ile Hızlı Bülent ve Hızlı Cemal’di
Sükse değil, film yetiştirmek için hız yaptılar, bu isimler…
Dile kolay, neredeyse 70 yıldır “Hızlı” diye çağrılıyorlar.
Bu lakap onlara laf olsun diye yakıştırılmamış; hakkını fazlasıyla verdiler.
Teknolojinin bugünkü kadar gelişmediği, film kopyalarının az olduğu
yıllarda sinema sektörüne son derece pratik bir çözüm getirdiler.
Aynı filmin aynı gün birden fazla sinemada gösterildiği dönemlerde,
motosikletleriyle sinemalar arasında mekik dokuyarak filmleri
yetiştirdiler.
*- BİSİKLET REVAÇTAYDI
1970’li yıllarda bugün olduğu gibi adım başı motosiklet yoktu.
Bisiklet ise hayli revaçtaydı.
Her evde neredeyse bir bisiklet bulunurdu.
İşe bisikletle gidip gelenlerin sayısı da az değildi.
Bisikletlere de öyle sıradan binilmezdi; Ziller takılır, lambalar,
aynalar, süsler…
Kısacası bisikleti biraz daha havalı gösterecek ne varsa takıp takıştırılırdı.
Motosikletler ise birkaç markadan öteye gitmezdi.
Jawa ve Vespa, herkesin bildiği markalardı.
Burada araya gireyim;
Benim (Yaşar Eyice) ‘Rabusta’ marka bir bisikletim vardı.
Lastiklerim hep patladığı için, yama yapmayı öğrenmiştim.
Mahallenin kızları seleye binmek ya da kullanmayı öğrenmek için sıraya
girdikleri de olurdu.
Bornova Küçükpark’tan, Kolejj yolundan (Özgür Özel’in okuduğu Bornova
Maarif Koleji- ilk adı Ege Koleji) Pınarbaşı’na, oradan Altındağ ve
Çamdibin, Merisinli, Bornova ağaçlı yoldan Yeni Mahale’ye yani
Küçükpark’taki evlerimize nefes nefese dönerdik…
*- MOTOSIKLET USTALARI
Işık Teoman anlatmasına devam ediyor;
Halil eniştemin de bir Vespa’sı vardı.
Bize misafirliğe geldiklerinde eniştem motoru kullanır, Mübeccel
Teyzem arkasında oturur, küçük kuzen Özen önde ayakta.
Teyzemin arkasına da iki kuzen Mirtaç ve Şeniz yerleşirdi.
Dört kişi Vespa’nın üzerinde…
Ne özenirdim onlara!
Liseli yıllarımda çok sevdiğim arkadaşım Hızlı Cemal İlbasmış ise tam
bir motosiklet cambazıydı.
Babası “140 Muammer”, ağabeyi “Hızlı Bülent”di.
Ailece motosikletle anılan bir aileydi.
Ben de param oldukça gider, babasından bir Jawa kiralardım.
Sokak aralarında dolaşır, kızlara hava atardım.
O yılların gençliği işte…
Jawa’nın üzerinde kendimizi dünyanın en havalı insanı sanırdık.
Aslında anlatacağım konunun bisikletlerle, motosikletlerle doğrudan
bir ilgisi yok. Sadece bir döneme doğru küçük bir anı gezintisi yapmak
istedim.
*- KÜÇÜK AYRINTILAR
Bu arada, bizim evde de bisiklet vardı.
Ortanca biraderim Selçuk ağabeyimin süslü püslü, zilli milli bir
bisikleti vardı.
Ama bize binmek ne mümkün!
Kesinlikle izin vermezdi.
Bisikletine biner, Sanayi Sitesi’ne gidip gelirdi.
Bugünün İzmir Gıda Çarşısı’na uzanan o yolları düşünün…
Şimdilerde binalarla, araçlarla dolu olan yerler o zamanlar
yeşilliklerin, bahçelerin arasından geçerdi.
Bir bisiklet, bir zil sesi ve yemyeşil yollar…
Bugünden bakınca küçücük ayrıntılar gibi geliyor insana.
Oysa insanın hafızasında en uzun yaşayanlar da galiba böyle küçük
ayrıntılar oluyor.
*- HİÇBİR FİLMİ İZLEYEMEDİLER
Bugün bakıldığında garip gelen bu durum, bir zamanlar sinemaların
adeta kurtarıcısıydı. Özellikle açık hava sinemalarının revaçta olduğu
yıllarda yaz aylarında 25-30 sinemaya, kışın ise 6-7 sinemaya film
taşıyan “140 Muammer” lakaplı Muammer İlbasmış ile oğulları Bülent ve
Cemal İlbasmış, hayatlarını bir yarışın içinde geçirdiler.
Öylesine tanındılar ki bir dönem kendilerine cambazlık yapmaları için
bile teklif götürüldü.
Ancak Bülent ve Cemal, babalarını yalnız bırakmamak için bu teklifi
kabul etmedi.
Eşrefpaşa-Tepecik: 1,5 dakika
Daha sonraki yıllarda film taşıma işini üstlenen Bülent ve Cemal
kardeşlerin lakabı da kısa sürede “Hızlı”ya çıktı.
İzmir'de adeta ölüme meydan okuyan iki motosikletçinin o yıllarda
rakibi yoktu. Sinemacıların gözbebeği olan Hızlı Bülent ve Hızlı
Cemal, filmleri zamanında yetiştirdiklerinde büyük mutluluk
duyuyorlardı.
Ancak işin ilginç yanı, sinema seyircisine yetiştirdikleri binlerce
filme rağmen kendileri bir kez bile film izleyemedi; çünkü öyle bir
zamanları yoktu ki!
*- HAYATLARI ZAMANLA YARIŞTI
Baba mesleği olan motosiklet sürücülüğünün daha çocuk yaşta
başladığını anlatan Bülent İlbasmış, “Doğduğumuzdan beri motosiklet
üzerindeyiz. Çünkü babamız o yıllarda tanınmış motorcu, 140
Muammer'di. Minicik bebekken bile bizi motosiklet üzerinde gezdirirdi”
diyor.
Cemal İlbasmış, yaptığı hızları bugün bile şaşkınlıkla anlatıyor:
“İzmir'deki Lale Sineması ile Aydın İncirliova'daki sinema arasını 50
dakikada aldığımı biliyorum.
Büyük Sinema ile Ferah Sineması arasını ise 1,5 dakikada alıyorduk.
Şaka gibi geliyor bu anlattıklarım herkese.
Rakip tanımadık, zaten rakip de çıkmadı.”
“Sükse yapmak için değil, film yetiştirmek için hız yaptık”
*- BÜYÜK TEHLİKE
Bülent İlbasmış ise yaptıkları işin dışarıdan göründüğü kadar romantik
olmadığını, aksine son derece ağır ve tehlikeli olduğunu söylüyor:
“O yıllarda film yetiştirirken sükse yapmak için hız yapmadık.
Sinema seyircisine yardımcı olmak için çalıştık.
O yıllarda motosiklete binenlere asi ve maceracı gözüyle bakıyorlardı.
Ama bu meslek bizim ekmek kapımız oldu.
Yıllarca yaptığımız bu işten ailece geçindik, çocuk okuttuk, büyüttük
ve evlendirdik.”
*- MUTLU ETTİLER
İlbasmış ailesinin hikâyesindeki en dikkat çekici ayrıntılardan biri
de bunca yıl boyunca kazasız belasız bu işi sürdürebilmiş olmaları:
“Yıllarca aile olarak yaptığımız bu işte ne kaza geçirdik ne de
hastalığa yakalandık.”
1960'lı ve 1970'li yıllarda, İzmir'in bir ucundan diğer ucuna, hatta
kent dışındaki sinemalara kadar film kopyaları taşıyarak binlerce
kilometre yol yapan İlbasmış ailesinin hikâyesi, teknolojinin
değişmesiyle birlikte sona erdi.
O günlerden geriye ise sinema salonları, motosikletler, film
makaraları ve bitmek bilmeyen bir yarış kaldı.
Ve rahmetli Muammer Amca ile sohbet ettiğimiz günlerde, bütün
hikâyeyi birkaç cümleyle özetledi:
“Ekmek yedik, çocuk büyüttük, torun yetiştirdik. Sinemacıyı da
sinemaseverleri de mutlu ettik.”
*- TAHAMMÜL YOKTU
100 yaşına merdiven dayadığı yıllarda yaşama veda eden “140 Muammer”
lakaplı Muammer Amca ile son döneminde sohbet etmiştim kendisiyle o
günleri hâlâ dün gibi hatırlıyordu:
“Sinemalar arasında az sayıdaki film kopyalarını saniyeler içinde
taşıyor, film makinistlerine yetiştiriyorduk.
Çünkü hiçbir sinema seyircisinin seansın gecikmesine, daha doğrusu
filmin geç başlamasına tahammülü yoktur.
Bir anda ıslıklar başlar, geçen her saniye bu ıslıklar kulakları sağır
edecek kadar şiddetlenirdi. Hiçbir sinema sahibi bunu göze alamazdı.”
*- FARKLI SİNEMALAR
Muammer Amca, sinemacıların bütün umutlarını kendilerine bağladığını
anlatıyordu:
“Aynı filmin gösterildiği farklı sinemalar bütün ümitlerini bize bağlamışlardı.
Biz de onları seyirci karşısında hiç mahcup etmedik.
Her dakika çok kıymetliydi.
Öğle saatlerinden gece yarılarına kadar bütün ömrümüz korkunç bir
yarış halinde geçti. Teknolojiyle birlikte film taşıma işi de unutuldu
gitti.
Geçmişte tatlı bir anı olarak fotoğraflarda kaldı.”
*-
Yorumlar yükleniyor...