ÇOCUKLAR NASIL KORUNMALI?
Köşe Yazısı

ÇOCUKLAR NASIL KORUNMALI?

YAŞAR EYİCE
YAŞAR EYİCE
15 Nov 2026 13 dk okuma 281

*- SONUNA KADAR Kısa ve öz anlatım: İran Savaşı’nın Amerika Birleşik Devletleri’ne maliyeti eldeki verilere göre 47 milyar dolar, 6 Şubat depreminin ülkemize maliyeti ise 35 milyar dolar, Fon dolandırıcılığı ise açıklamalara göre tam 173 milyar dolar…

Allah’tan işin takibi yine resmi açıklamalara göre çok ciddi
yapılıyor, hepsinin başına balyoz gibi devlet yumruğu iniyor…
Tüyü bitmemiş yetimin, öksüzün hakkı bazılarına yedirilmiyor, olayda
parmağı olanlar teker teker yakalanıyor…
Ben de, talimatı veren Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’a hem kendim
hem de vatandaşlar adına sesleniyorum:
‘Hepsini… Hepsini…”

*- ALARM ZİLLERİ!
Son dönemde dev markalardan peş peşe gelen işten çıkarma, maaş
aksaması ve fabrika kapanma haberleri üretim sektöründeki daralmayı
gözler önüne seriyor…
Yani buna tedbir alınmalı…
Bunun için sanayiciler ile bakanlık yetkililerinin Elele vermesi şart gibi.
Rakamlara bir göz atalım:
Bosch Bursa’da 300 kişiyi işten çıkardı.
Sarar Eskişehir’de iflas başvurusunda bulundu.
Arçelik Bolu fabrikasında işten çıkarmalar başladı.
Dardanel Çanakkale’de bu ay maaşlar yatırılamadı.
Alarko Gebze’de 183 kişilik fabrikasını kapatma kararı aldı.
Verilere göre son 1 yılda satışa çıkan fabrika sayısı %60 artış
gösterirken, Türkiye genelinde 2.400 fabrika sahibinden satılık ilanı
bekliyor.
Tabii bu arada girişimciler de var.
Umudumuz belki de onlarda…
Yeni yıla umutla girmeyi istiyoruz, tabii ki gerçek sanayicilerimizle de elele…
Durumdan kendilerine vazife çıkaranlarla işimiz olamaz.

*- İŞ BİRLİĞİ İLE…
Sabancı Holding’in ev sahipliğinde düzenlenen WBCSD Executive Dinner
Reception kapsamında, Sabancı Holding Yönetim Kurulu Başkanı Hayri
Çulhacı ve WBCSD Başkanı ve CEO’su Peter Bakker açılış konuşmalarını
yaptı.
Etkinlikte Sabancı Holding CEO’su Kıvanç Zaimler, elektrifikasyonun
sanayinin dönüşümündeki rolüne ilişkin görüşlerini paylaşarak
sektörler arası iş birliğinin önemine ve enerji dönüşümünün sunduğu
fırsatlar ile beraberinde getirdiği zorluklara dikkat çekti.
Etkinlikteki değerlendirmelerde, daha sürdürülebilir bir geleceği
desteklemek için iş birliğinin, öngörülebilir politikaların ve
ölçeklenebilir çözümlerin gerekliliği vurgulandı.

*- TAM ZAMANI
Bir ay kadar önce Atalay Ergezen’i
n makalesinde okumuştum.
Sanıyorum konuyu okullar açıldığından sonra meydana gelen üzücü
olaylarda konuşmuştuk.
Şimdi okullar birinci ‘ara tatiline’ girdi.
Atalay Ergezen, çok ama çok önemli bir konuyu ele almış;
“Okulda güvenlik mi, tehdit algısı mı?”
İnanıyorum ki, o anlı şanlı isimler bu konunun farkında bile değildir.
Uzmanlar da artık ‘Bana ne?’ paradoksuna girmişler.
“Silahlı ve üniformalı polis varlığının çocukların psikolojik ve
pedagojik gelişimi açısından değerlendirilmesi” şöyle;
Konuya girmeden önce anımsatayım:
Bir zamanlar turistik bölgelerde kesinlikle üniformalı güvenlik
güçlerinin göz önünde bulunmamaları ve sivil olarak görevlerini çok
daha iyi yapacağı inancı ile çalışmalar yapılmış ve uygulanmıştı.
Atlı polisler, bisikletle polisler göz bebeklerimizdi. Öyle ki,
turistler bile hatıra fotoğrafları çektiriyorlardı.
Şimdi bu uygulama var mı, bilemiyorum.
“Bir okulun temel işlevi çocukları gözetim altında tutmak değil;
onların kendilerini güvende hissederek öğrenebilecekleri,
gelişebilecekleri, özgürce düşünebilecekleri bir ortam oluşturmaktır.”
değil mi?
Bu nedenle ‘okul güvenliği’ tartışılırken yalnızca fiziksel güvenlik
önlemlerinin varlığına değil, bu önlemlerin çocuklar üzerinde nasıl
bir anlam ve etki oluşturduğuna da bakılmalıdır.
Okul girişlerinde veya okul çevresinde silahlı, üniformalı polislerin
sürekli bulunması, ilk bakışta güvenlik amacıyla alınmış bir önlem
olarak değerlendirilebilir.
Ancak burada gözden kaçırılmaması gereken önemli bir soru vardır:
Çocuğa güven vermek amacıyla oluşturulan bu görüntü, gerçekten
güvenlik hissini mi güçlendirir, yoksa okulun tehlikeli bir yer olduğu
algısını mı besler?

*- YETİŞKİNLERİ BOŞVERİN
“Çocuğa güven vermek amacıyla oluşturulan bu görüntü, gerçekten
güvenlik hissini mi güçlendirir, yoksa okulun tehlikeli bir yer olduğu
algısını mı besler?” sorusunu ele alalım;
Bu sorunun cevabını yalnızca yetişkinlerin güvenlik anlayışından
hareketle vermek mümkün değildir.
Çocuğun dünyayı algılama biçimini, gelişim dönemini ve çevresindeki
sembollerden nasıl anlam çıkardığını da hesaba katmak gerekir.
Güvenlik sembolü, aynı zamanda tehdit sembolü olabilir
Silahlı ve üniformalı bir polis, yetişkinler için otorite,
caydırıcılık ve koruma anlamına gelebilir.
Ancak çocuk açısından aynı görüntünün tek bir anlamı yoktur.
Silah, üniforma ve sürekli güvenlik kontrolü, bazı çocuklarda korunma
hissi oluşturabileceği gibi bazı çocuklarda tehlike, gözetlenme ve
tedirginlik algısını da güçlendirebilir.
Burada önemli bir paradoks ortaya çıkar:
Bir uygulamanın çoğunluk tarafından güven verici bulunması, azınlıkta
kalan çocukların yaşadığı güvensizlik hissini önemsiz hâle getirmez.
Çocuk hakları ve pedagojik yaklaşım, çoğunluğun rahatlığını sağlamak
uğruna azınlığın psikolojik güvenliğinden vazgeçemez.
Üstelik mesele yalnızca çocuğun o an ne hissettiği de değildir.
Silahın eğitim ortamında sürekli görünür olması, silahın gündelik
hayatın olağan bir parçası olarak algılanmasına yol açabilir.

*- SEMBOL OLMAMALI
Çocuk, okul ile silahlı otoriteyi zihninde eşleştirmeye başlayabilir.
Böylece silah, yalnızca bir güvenlik aracı olmaktan çıkarak güç,
otorite ve sorun çözme biçimiyle ilişkilendirilen bir sembole
dönüşebilir.
Bu durumun çocukların şiddete, çatışmaya ve otoriteye ilişkin
düşüncelerini nasıl etkilediği ayrıca araştırılmalıdır.
Burada kesinleşmiş bir nedensellik iddiasında bulunmak yerine,
pedagojik açıdan ciddiye alınması gereken bir normalleşme riskinden
söz ediyoruz.

*-ABD'DEKİ TARTIŞMALAR
Amerikan Sivil Özgürlükler Birliği (ACLU), okul polisliği konusunu
yalnızca güvenlik politikası olarak değil, çocuk hakları ve eğitim
ortamı açısından da ele almaktadır.
ACLU'nun 2017 tarihli Don't Arm School Police başlıklı yayını,
okullarda silahlı polis bulundurulmasının öğrencilere verdiği
mesajları sorgular.
Kurumun School-to-Prison Pipeline yaklaşımı ise eğitim kurumlarının
disiplin ve kolluk mekanizmaları üzerinden çocukları ceza adaleti
sistemiyle karşı karşıya getirebilmesine dikkat çeker.
Ayrıca okul polisi varlığıyla öğrencilerin güvenlik algısı arasındaki
ilişkiyi inceleyen akademik çalışmalar, güvenlik uygulamalarının bütün
öğrenciler üzerinde aynı sonucu doğurmadığını göstermektedir.
Polis varlığının bazı öğrencilerde güvenlik hissiyle, bazılarında ise
daha yüksek tehlike algısıyla ilişkili olabildiği görülmektedir.
Bu nedenle okul güvenliğini değerlendirirken yalnızca ortalama
güvenlik algısına bakmak yeterli değildir.
Hangi çocukların, hangi koşullarda ve neden kendilerini daha güvende
veya daha güvensiz hissettikleri de araştırılmalıdır.
Her çocuğa aynı güvenlik uygulamasını sunmak doğru mudur?
Konunun belki de en önemli boyutu burada ortaya çıkmaktadır.
Okulda şiddet eylemi gerçekleştirme riski taşıyan bir çocuk ile böyle
bir risk taşımayan diğer çocukların aynı güvenlik uygulamasına maruz
bırakılması, pedagojik açıdan ciddi bir çelişki yaratabilir.

*- GÖRÜNÜR POLİS
Gerçekten güvenliğe ihtiyaç duyan bir çocuğa sunulması gereken şey,
öncelikle erken fark etme, destek, koruma ve gerektiğinde etkili
müdahaledir.
Buna karşılık hiçbir risk göstergesi taşımayan çocukların tamamını
sürekli silahlı ve üniformalı güvenlik unsurlarıyla karşı karşıya
bırakmak, hedefli bir önlemin bütün öğrencilere yayılması anlamına
gelir.
Güvenliğe ihtiyaç duyan çocuğa sunulması gereken hedefli koruma ile
risk göstermeyen bütün çocuklara sunulan görünür güvenlik uygulaması
aynı şey değildir.
Üstelik ciddi bir şiddet eylemine yönelmiş, korku ve caydırıcılık
mekanizmalarını aşmış bir çocuğun okul kapısında gördüğü üniformalı
polisten etkilenerek davranışından vazgeçeceği de kendiliğinden kabul
edilemez.
Görünür polis varlığının bu tür riskleri ne ölçüde önlediği, bilimsel
verilerle ayrıca ortaya konulmalıdır.
Önleyici güvenlik; yalnızca silahlı bir gücün görünür olmasına
indirgenmemelidir. Öğrencilerle sağlıklı iletişim, psikolojik
danışmanlık, sosyal hizmet desteği, erken uyarı mekanizmaları ve kriz
müdahale kapasitesi de güvenliğin temel unsurlarıdır.

*-ALTERNATİF BİR GÜVENLİK YAKLAŞIMI MÜMKÜN MÜ?
Eğer amaç okulda meydana gelebilecek şiddet olaylarını önlemekse,
bunun yolu bütün çocukları silahlı ve üniformalı polis görüntüsüyle
karşı karşıya bırakmak olmak zorunda değildir.
Önleme ve gerektiğinde müdahale kapasitesinin korunması amacıyla sivil
polislerden yararlanılması da alternatif bir model olarak
değerlendirilebilir.
Çocuk tarafından polis olarak tanımlanmayan sivil görevlilerin
varlığı, görünür silahlı güvenlik sembollerinin oluşturabileceği
psikolojik etkiyi azaltabilir.
Ancak bu yaklaşımın etkinliği, hukuki sınırları, gizli gözetim ve
çocukların mahremiyeti bakımından doğurabileceği sonuçlar ayrıca
değerlendirilmelidir.
Asıl hedef, güvenlik ihtiyacını ortadan kaldırmak değil; güvenlik
uygulamalarını çocukların gelişimsel ihtiyaçlarına uygun, ölçülü ve
hedefli hâle getirmektir.
Sonuç: Güvenli okul, korkunun görünür olduğu okul değildir…

*- ÇOCUĞUN ÖZGÜVENİ
Bir okulun güvenli olması, kapısında ne kadar silah bulunduğuyla ölçülemez.
Güvenli okul; çocuğun korkmadan içeri girebildiği, kendisini
potansiyel bir şüpheli olarak değil, değerli bir öğrenci olarak
gördüğü, sorun yaşadığında yardım isteyebildiği ve yetişkinlere
güvenebildiği yerdir.
Elbette fiziksel güvenlik önemlidir.
Ancak güvenlik adına atılan adımların çocukların psikolojik
güvenliğini, özgüvenini, okula aidiyetini ve dünyayı algılama biçimini
zedelememesi gerekir.
Çocukları korumak için oluşturduğumuz sistemin, onlara sürekli tehlike
altında oldukları mesajını vermesi üzerinde düşünülmesi gereken ciddi
bir çelişkidir.
Çocuklara güvenli bir dünya hazırlamakla, dünyayı çocuklara tehlikeli
bir yer olarak göstermek aynı şey değildir.
Güvenlik politikalarının başarısı, yalnızca olası bir saldırıyı
önleyip önlemediğiyle değil, korumakla yükümlü olduğu çocukların nasıl
bir ortamda büyüdüğüyle de değerlendirilmelidir….

*- GÖNÜLLÜLÜĞÜN GÜCÜ İZMİR’DE BULUŞUYOR
İzmir’de ‘dev gibi’ diye yürekli bir dostun, anatomik yapısından
olacak bundan yararlanarak kurduğu ‘Dev Ajans’tan öğrendim:
“Karşılıksız Hizmet Ödülleri Sahiplerini Bulacak!”
Erhan Gölbey’in belirttiğine göre, Tülay Aktaş Gönüllü Kuruluşlar
Güçbirliği tarafından düzenlenen 2026 Karşılıksız Hizmet Ödülleri
Töreni, Ahmed Adnan Saygun Sanat Merkezi’nde gerçekleştirilecek.
Güçbirliği Dönem Sözcüsü Fatoş Dayıoğlu, topluma değer katan projeleri
onurlandırmak ve gönüllülük kültürünü yaygınlaştırmak amacıyla
düzenlenen törene tüm İzmirlileri davet etti.
İzmir’de gönüllülük ve toplumsal dayanışmayı güçlendirmeyi amaçlayan
Tülay Aktaş Gönüllü Kuruluşlar Güçbirliği, 2026 Karşılıksız Hizmet
Ödülleri Töreni’nde sivil toplum kuruluşlarını, yerel yönetimleri ve
gönüllüleri bir araya getirecek.
Törende, toplumsal fayda sağlayan projeler ödüllendirilecek.
Ayrıca İzmir İl Sivil Toplumla İlişkiler Müdürlüğü iş birliğiyle,
gönüllülük alanında uzun yıllar emek veren isimlere ‘Ömür Boyu
Gönüllülük’ Ödülleri takdim edilecek.

*- “GÖNÜLLÜLÜK, TOPLUMSAL DAYANIŞMANIN TEMELİDİR”
Tülay Aktaş Gönüllü Kuruluşlar Güçbirliği Dönem Sözcüsü Fatoş
Dayıoğlu, gönüllülüğün önemine dikkat çekerek şu mesajı verdi:
“Gönüllülük, hiçbir karşılık beklemeden topluma katkı sunmanın en
anlamlı yollarından biridir. Bu törenle yalnızca başarılı projeleri
değil, onların arkasındaki emeği, dayanışmayı ve insan sevgisini de
onurlandırmayı amaçlıyoruz.
Topluma değer katan çalışmaların görünür olmasını ve yeni gönüllülük
hareketlerine ilham vermesini istiyoruz. İyiliği ve dayanışmayı
birlikte büyütmek için herkesi bu anlamlı buluşmaya davet ediyoruz.”
KAHEV İzmir Ritim Kulübü’nün müzik dinletisiyle başlayacak programda,
Fatoş Dayıoğlu ve İzmir İl Sivil Toplumla İlişkiler Müdürü Turgay Esen
açılış konuşmalarını gerçekleştirecek.
Ardından İstanbul Bilgi Üniversitesi Öğretim Üyesi ve sosyal girişimci
Prof. Dr. Itır Erhart, “Neden Gönüllülük?” başlıklı konuşmasıyla
katılımcılarla buluşacak.
Program, Ömür Boyu Gönüllülük ve Karşılıksız Hizmet Ödülleri’nin
takdiminin ardından toplu fotoğraf çekimiyle sona erecek.
Okuyucularıma hatırlatayım;
Rahmetli Tülay Aktaş, değerli eşi Kutlu Aktaş İzmir valisi iken eşi
gibi İzmir’de önemli ses getirecek çalışmalar yaptı. İzmir’de yoğun
çalışmaları sırasında kanser oldu ve son anına kadar çeşitli
etkinliklerde önemli rol aldı, hizmetini bırakmadı.
Hiç unutmuyorum, İzmir Milletvekili Işılay Saygın’ın o günlerde Devlet
Bakanı iken danışmanlığını yapıyordum. Makam aracı ile Tülay Aktaş
hanımı araca aldık ve sanıyorum Buca’da (Şirinyer) bir kadın
derneğinin açılışına gitmiştik. Bir hafta kadar sonra vefat eden Tülay
Hanım’ın ağrılarını unutarak kadınlar için daha neler yapması
gerektiğini Işılay Hanıma anlatmasını ben de unutamam, Makam Şoförü
Orhan ile tanık olduk.
Bornova’da bizim sokağa da ‘Tülay Aktaş Sevgi Yolu’ adı verildi. Ama
şimdi ‘Sevgi Yolu’ ne alemde siz tahmin edin…
Önceki yıllarda konuyu ele almıştım, şimdiki ‘Sendikacı Başkan’ a
ulaşmak imkânsız olduğundan, kaldırımları yolları bozup yeniden
güzelleştirme çabası ile sözde koşuşturmalarından yakalamak imkânsız
gibi bir şey…

*- O AN!..
Günün haberini Alaattin Gürırmak’tan aldım…
“Akşam akşam tramvaya bindim ve iki durak sonraki istasyonda ineceğim...
Vagonlar tıklım tıklım dolu...
Ayaktayım...
Annesinin yanında oturan 7-8 yaşlarında bir çocuk annesinin yüzüne
bakarak "Anne ben bu amcaya yerime oturması için vereceğim" dedi…
Ve bana baktı yerinden kalktı bana "gel amca otur!" dedi...
Bende ‘sağol iki durak sonra ineceğim, teşekkür ederim’ dediysem de
‘olmaz’ dedi…
‘Lütfen benim yerime otur’ dedi…
İçten konuşuyordu...
O kalabalıkta 7-8 yaşında bana oturduğu yeri veren çocuk ayakta
dikelirken çok mutlu bir siması vardı…
O an ‘yaşlanmış olduğumu’ idrak ettim ..
Ahlâkın, güvenin çöktüğü bir devirde 7-8 yaşlarındaki bir çocuk,
“ismini bile bilmiyorum... hiç görmediğim biri…” Ayaktaki bana
oturduğu yerini vermişti...
İzmir içinde her gün tramvay-metro-otobüsle seyahat ederim....
Uzun zamandır belki de, pandemi döneminden beri ayakta yolculuk yapan
bana, yer veren genç vatandaş olmamıştı..
Bu akşam bir çocuk bana annesinin yanında oturduğu yerini ayakta
yolculuk etmemem için verdi...
O an, ülkemizin geleceği hakkında karamsar olmaktan vazgeçtim vesselam...

*-

YAŞAR EYİCE'ın Diğer Yazıları

GELECEĞİN YAŞAMI İÇİN VAZGEÇİLMEZİMİZ

*- BAHARA DOĞRU Mehmet Dönmez, ‘Zaman sana ne öğretti deseler, kimsenin göründüğü gibi olmadığını derim…’ demişti. İnsanı insan yapan ne bir unvan ne de gösteriştir! Haldin anlamaktır aslında. Bir bakışta yorgunluğunu fark eden, bir kelimede kederini sezen bir kalbin varlığı paha biçilmezdir.

17 Nov 2026 134

SABAHTAN AKŞAMA KADAR ŞİKAYET

*- SEN NE İSEN! Çevrenizdeki insanlara bir bakın… Herkes kendisinin "mükemmel, tertemiz, harika bir insan" olduğuna ama tamamen şanssız olduğu ve dünya çok bozulduğu için aradığı o doğru insanı ya da başarıyı bulamadığına inanarak yaşıyor.

16 Nov 2026 138

VAZ GEÇEN DEĞİL, HER DEFASINDA YENİDEN BAŞLAYAN BİR KADIN...

*- KENDİNE SÖZÜ VAR! Cemre Tekeli İstanbullu girişimci bir kadın patron… Herkes, her firma gibi o da sıkıntılı günler geçiriyor, yeni yıla girerken… Bir mektup yazmış, herkese açık!

13 Nov 2026 181

SEVGİYİ VE HERŞEYİ UNUTAN BİR NESİL YARATTIK

*- ‘BİZ ESKİDEN’ Trabzon Efesi, hırçın kadın Olkan Özkır Oxford’tan yani İngiltere’den yazmış, ‘İki gündür yazılarını okuyamıyorum, hasta mısın?’ diye… Ben de hastane gecemi yanıt olarak verdim.

12 Nov 2026 132

MİLYONLARIN KALBİNDE

*- MESUT TÜRKLER Falih Rifkı Atay , ‘En mesut Türkler, Atatürk yaşarken ölmüş olanlardır. Ömrümüzün ve Türk tarihinin en acı yasını tutmak talihsizliği bize düştü.’ demişti. Doğru ve güzel bir teşhis…

10 Nov 2026 305

Yorumlar (0)

Yorumlar yükleniyor...