Köşe Yazısı
Günaydın Can-Canlarım; Severim ben sonbaharı...ağaçların, çiçeklerin yaprak dökmelerinin haricinde, yazın sıcak günlerin pasını temizler, serin esen, hafif rüzgarla...yaz sıcağının zaman zaman verdiği miskinliği temizler, kendine getirir insanı...belki deniz sevdan biraz, geç saatlere kayar ama girmek istersen, onu da gerçekleştirebilirsin, daha, ayağını ıslatıp, vaz geçirecek raddelerde değildir elbet. Hoş, alışkanlık edindiysen bu havalar vız gelir...
Bakın ne paylaşmışlar: '' İnsan en çok; geri dönmeyeceğini bildiği şeyleri özler. Çocukluğunu, sevdiklerini ve eski halini...''Haydi bakalım düşüncelere dalma sırası sizde...Bu cümle beni, okuduğum andan itibaren dürttü adeta...geri dönmeyeceğini bildiğin şeyler!!! Çok sevdiğin, erken yitirdiklerin ''Gönüldaşların''...bazıları nedense, daha dün gördüğün bir yüzün netliğinde olmayabilir, ama hatırlattıkları o kadar net ve eksiksiz olarak oynamaya başlar ki gönül ekranınızda, duygulanırsınız, bazılarının yakınlık derecesine göre, '' sızlar''(Bu değime bayılıyorum, hala kalbimden, aklımdan silemediklerimle duyduğum koyu bir his bu!). Eski halime gelince, işte burada, sadece halim değil, hallerim devreye girer, zıp diye...ama hâlâ pişmanlık duymadığım hallerim, geniş bir gülümseme kaplar yüzümü...yaşama bağlılığım, hatırlamak istemediğim bir hal bırakmamıştır ortalıkta, hemen hemen hepsinin üzerine bir sünger çekmiştir. Var olmanın dayanılmaz hafifliği baskındır, güzel anıları vizyona koyar hemen, ruhumu karartmamak için. Seviyorum kendime yahu!!! Beni her şeyden koruyan bir mekanizmaya sahibim! Unutmak istediklerimi, o kadar iyi biliyor ki, hemen reklamlara geçer, dikkatimi dağıtmak için...Seviyorum kendimi dedim ya! Beni olduğum halde tutabilmek için senkronize çalışıyor, aklım, hislerim, yaşanmışlıklarım ve getirdikleri...Bu arada özlemek çok ayrı bir konu. İnsanın yaşamında yer alan güzel insanları, güzel olayları unutabilmesi mümkün mü? Aklımız başımızda olduğu müddetle: HAYIR! Aklımız, örselenmeye başladığı vakit, kimliğimizi çok net hatırlayacağımızın mümkün olduğunu sanmıyorum(Allah, vermesin!). Yaradan'a dualarım içinde olan bir tanesi var ki, öncelik taşır: ''Aklımdan evvel canımı al Rabbim'', dir! O sahip olduğum, tamamen bana ait olan ve dünyada eşi olmayan bir servettir. Öz benliğimdir, kimliğimdir, yaşanmışlıklarımın 'kara kitabıdır. 'Ben' onun içinde kayıtlıyım. O silindiği an, ben de silinirim...kim olduğumu bilmedikten sonra, tamamen yabancı, ne olduğunu bilmediğim, hissedemediğim bir ortamda var olmak, yaşamak değildir diye düşünüyorum... Kurban olduğum Yaradanım, dualarımı duy ve aklım başımdayken emri hakla tanışayım....AMİN!!!
Yorumlar yükleniyor...