Bazı hatıralar geçmiş değildir

Eski bir kavanozun dibine saklanmış birkaç sevgi mektubu, kenarları kıvrılmış şiirler, ezberini hiç bozmayan şarkılar… Hepsi aynı telaşla yüzüme baktı. Meğer zaman hiçbirini eskitememiş; yalnızca üzerlerine biraz sessizlik örtmüş.

İnsan, bazı anıları unutmak için değil, yeniden yaşayabilmek için saklarmış.

Ben de öyle yaptım.

Her yaz yeniden çocuk olan ağaçlar gibi döndüm o günlere. Aynı gökyüzünü yeniden sevdim, aynı rüzgâra yeniden adımı bıraktım, aynı kahkahaların peşinden hiç yorulmadan yürüdüm. Çünkü bazı hatıralar geçmişe ait değildir; insanın içinde mevsim değiştiren canlı bir bahçedir.

Hayat bazen eski bir şarkıyı ansızın önüne çıkarır da bütün yollar yeniden gençleşir. Bir cümle, yıllardır kapalı duran bütün pencereleri açar. Bir koku, unutulduğu sanılan bütün renkleri geri getirir.

İşte ben, yaşamayı biraz da böyle öğrendim.

Eksilerek değil; her hatırada yeniden çoğalarak.

Her düşüşten sonra toprağın yağmuru nasıl iştahla beklediğini gördüm. Her sabahın, geceyi affederek doğduğunu öğrendim. Sonra anladım ki insan, en çok yeniden başlayabildiği kadar hayattadır.

Bu yüzden hiçbir anıyı uğurlamıyorum.

Onları cebimde taşıyorum; olur da bir gün içim yorulursa, çıkarıp yeniden yaşayabilmek için.

Çünkü bazı hatıralar geçmiş değildir.

Onlar, insanın her mevsim yeniden döndüğü, kıyısı görünmeyen bir yazdır.