Çeşme'nin Sesi Haber Portalı

Olgun tane, gelişimini hakkıyla başarmış, sonunda olması gerekeni olmuş tanedir. Yani üzüme dönüşmüştür. Koruk ise büyümeden ola ola ekşi bir hamlıkta kalakalmış; ama olgun daneler ile aynı salkımda, aynı omcada olduğundan kendini bilmezden gelip, üzüm olduğu söylemekten geri kalmayandır. Bir de ben düşmüş taneler var! Bozulmuşlar mı desek onlara, ayrıksılar mı yoksa hastalıklılar mı? Ne dersek diyelim koca koca salkımların çürümesi onlar ile başlar.

Üzümün gerçeği, üzümün üzüme baka baka kararması idi. Öyle denmişti. Ya üzüm kararmak yani olgunlaşmak istemez ise? Olgunlaşmayıp, koruk kalmakta direnmek her anlamda hamlaştıkça hamlaşmaya doludizgin yol almak olduğundan mirasyedilere mi benzetsek bu yön değişimini biraz? “Mirasyedi” diye anılmayı kimler hak eder, anımsayalım bir! Hazırından eline, avucuna, cebine bırakılanı saçıp savuran, ortada hiçbir şey kalmayınca da hazıra dağ dayanmaz gerçeğini yaşayanlara denir “mirasyedi” diye, malum.

Bir bakıma tek tek insanlardan oluşan toplumlar gibi tek tek danelerden oluşan üzüm topluluğu sayılabilecek salkımların tanelerinden biri dahi çürüsün geri kalan tüm taneler ha çürüdü ha çürüyecektir çok geçmeden. Bünyeyi hastalandırdı hastalandıracak illetli o dane ayıklanmaz ise eğer! Geri kalan tüm danelerin gelişimi, bozuk tek bir tanenin en yakındakinden başlayarak etrafındakileri kendine çevirip çevirmemesine, çürütebilip çürütememesine bağlıdır. Malum, “koskoca bünyeleri yere seren, göz ile görülemeyecek küçüklükte bir virüstür” denile, biline gelmiştir ol git.

Yalnızca asma salkımlarının sağlığı tek bir taneye bağlı değildir, toplumların kokuşması da aynı öykü ile başlar. Çokluğun içinden bir bireyin çiğneyip, ezip geçmesi, sanki değersizmiş kılması ile sarpa sarar her değer. Bu yüzden “bir”, pek büyük sayıdır. Bir virüs yeter de artar önü alınamaz salgınlara zira.

Öyleyse gözler salkımlar gibi teklerden oluşan çokluklar olan toplumun üzerinde olmalı ki ben düşmüş taneler var mı vakitlice fark edilip, gereken yapılabilsin. Bitkisinden insanına, toplumuna hastalıklarda erken tanı demek, ön almak demektir. Asma hastalanırsa ne olur? Kurur! Ya toplum? Çürür!

Bir salkımın bir denesine düşen beni fark etmek kadar sonrasında neyin, ne zaman ve nasıl yapılacağını da bilmek gerek.  Bilmek de yetmez, yapılması gerekeni gecikmeksizin yapmak gerek haliyle ki ne salkıma ne omcaya zarar gelsin. Yoksa ne omca kalır ne bağ!

Kendilerinde bir şeylerin ters gittiğini, yolunda olmadığını üzerine ben düşerek, una bulanmışçasına tozlanmış gibi görünerek belli eder üzüm taneleri. Onların dili budur. Ya toplumlarınki? Toplumda uçlara kaçma, her türlüsünden sapmalar, çizgi dışı ne varsa onları sergileme akışı bozmaktır; bunları yapanlar da toplumun ben düşmüş taneleridir.  Bulundukları ortamda, yaptıkları ile kendilerini hemen belli eder böyleleri. En basitinden okullarda, trafikte, apartman, blok yaşamında taşkınlıkları ile huzuru, düzeni bozarak virüs yoklamasında “burada” diyenler kesilirler.

Bitkiden insanlara leke yani ben düşen o tek tane vaktinde görülüp, ayıklanmaz, salkımı kurtaracak önlem alınmaz ise olacakları akletmek -akıl etmek- her aklı başındaki insan için işten bile değil. Çünkü ayrıkotunun tarlayı sarmasına izin verilirse olacak olan tarlanın elden gitmesidir de ondan. Hasat zamanı, tahıl mahsulü anlamında, ne ekildi ise o biçilemez olur bunun sonucu olarak. Ama yaklaşım ve o yaklaşımın sonucunu görmek anlamında bakarsak böylesi bir gerçeğe, ne ekildi ise o biçilir elbet! O yüzden virüs kapmış, ben düşmüş, yozlaşmış, uygunsuzluğun da ötesine geçtikçe geçen, kuralsız, yakışık almaz niteliğindeki “bir”, bazen çokluğun sonu olabilecek kadar büyük bir nicelik olabilir.

O halde unutmamalı; sonsuza giden sayılar ille “bir” ile başlar. Olmaması gerekirken pek de yerinde imiş gibi oluvermiş o ilk şey, çürük üzüm danesince ayıklanması ille gerekli olan “bir”dir. Kötülüğün giriş kapısı yani. Bir kez önü açılan kötülük ve ona eşdeğer ne varsa işte onlar, maddi manevi her değer için yıkımdır.