Çeşme'nin Sesi Haber Portalı

Yağmurun, bulutlardan dökülen narin bir şarkı gibi toprağa ulaştığı o günlerde, Maia'nın adı yalnızca güzellikle değil, aynı zamanda gökyüzünden yeryüzüne bereket getiren tanrıça olarak anılıyordu. Ama sonra, bir ses duyuldu evrenin derinliklerinden. Bir ad: Zeus.

O çapkın, o uslanmaz gönül avcısı, Kyllenne Dağı'nın tenha yamaçlarında Maia'nın yolunu kesti. Kim bilir ne hilelerle, ne tatlı sözlerle onun kalbine sızdı? Maia, bu oyun karşısında ne kadar direnmeye çalışsa da Zeus’un cazibesi karşısında tutunamadı. Gönlünü verdi, sonra bedenini… O geceden sonra bir daha aynı Maia olmadı.

Bir oğul dünyaya getirdi Maia: Hermes. Akıllı, uçarı ve güçlü bir tanrı doğurdu. Ama bu mucizevi doğum, onun yüreğindeki hüznü dindiremedi. Maia, içindeki utancın gölgesinde yaşamayı seçti. Gülüşleri soldu, yalnızlığa çekildi. Dağların ve vadilerin kuytusunda gözlerden uzak bir hayat sürdü. Onu tanıyanlar, bu kederin utancından kaynaklandığını fısıldardı. Zeus’un bir anlık arzusunun bedelini, sonsuz yalnızlığıyla ödüyordu.

Bugün, dışarıda yağmur yağıyor. Damlalar, gökyüzünden yere usulca süzülüyor. Her biri ince bir gözyaşı gibi toprağı öpüyor.

Belki de bu, Maia’nın hiç dinmeyen hüznüdür. Kim bilir, belki de her yağmur yağdığında, onun kırılmış kalbinin yankısı düşüyordur yeryüzüne.

Maia'nın gözyaşları, yüzyıllar boyunca yeryüzünü besledi. Ama onun içindeki hüzün, gökyüzünde asılı kaldı. Bir daha hiç gülmeyen bir tanrıçanın hikâyesi, yağmurun her damlasında yankılanıyor.

Datça aylardır Maia'nın gözyaşlarına hasret kaldı.

Toprağın bereketi kurudu.

Kuşlar böcekler suya hasret.

O yüzden ağla Maia, sen ağla.

Senin gözyaşların doğanın can suyudur.